ตอนที่ 1 ไอแอมฮีโร่


   3 เดือนแล้วที่โลกของเราเกิดภัยพิบัติไวรัสสายพันธุ์ใหม่ ออโรร่า ทำให้มีผู้เสียชีวิตทั่วโลกหลายร้อยล้านคน ผมเป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิตที่อาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ แต่จริงๆแล้ว บ้านผมอยู่ต่างจังหวัด แต่เข้ามา ทำงานในเมืองกรุง สาเหตุที่ผมไม่ได้กลับบ้านที่ต่างจังหวัด เพราะกลัวว่าตัวเองจะเป็นพาหะแพร่เชื้อไปให้คนที่บ้าน

   ในช่วงที่เกิดการระบาดอย่างหนัก ผมทำงานอยู่ที่หอพัก ด้วยมาตราการของบริษัท ที่ให้พนักงานทำงานที่บ้านได้ในช่วงเวลานั้น และด้วยจำนวนงานที่มาก จนล้นมือ ทำให้ผมไม่ได้ออกไป ไหนเลย นั่งทำงานอยู่ที่ห้องตลอดเวลา กว่างานจะเสร็จ การระบาดของไวรัสก็เลยจุดสูงสุดไปแล้ว

   ถึงการระบาดของไวรัสเริ่มคลี่คลาย แต่ผู้รอดชีวิตทุกคนต่างก็ใช้ชีวิตแบบไม่ประมาท เวลาออกไปข้างนอกก็ใส่หน้ากากอนามัย และพกแอลกอฮอล์ หรือเจลล้างมือติดตัวไว้ตลอด แน่นอน ผมทำแบบนี้ทุกครั้ง ไม่เคยขาด

   3 ทุ่มแล้ว ได้เวลาที่ผมต้องไปเซเว่น เพื่อไปเจอผู้หญิงคนหนึ่ง เธอมาที่เซเว่นในเวลานี้ทุกวัน แต่ผมไม่เคยคุยกับเธอหรอกนะ เพราะเธอค่อนข้างจะระวังตัว เธอจะทิ้งระยะห่างจากคนอื่น ตลอด ก่อนจะเข้าร้าน เธอก็จะรอให้คนเหลือน้อยที่สุดก่อนแล้วค่อยเข้า

   และวันนี้ผมก็ได้เจอเธอเหมือนเดิม ตรงเวลาเป๊ะ เธอกำลังเดินเข้าร้าน ผมเดินตามเธอเข้าไป เธอเดินหยิบนู่นหยิบนี่เร็วมาก เหมือนกับว่าเธอวางแผนการซื้อไว้แล้ว กว่าผมจะเลือกของเสร็จ เธอก็จ่ายเงินเสร็จแล้ว

   ระหว่างที่เธอกำลังเดินออกจากร้าน ผมสังเกตุเห็นว่าข้างนอกว่ามีเหตุการณ์วุ่นวายเกิดขึ้นจากไกลๆ

   แต่เธอไม่ได้สังเกตุ และกำลังเดินออกจากร้าน ผมรีบคว้าแขนของเธอดึงกลับเข้ามา เธอตกใจมาก รีบสลัดแขนออก ตัวสั่น นิ่งไปเลย คนในร้านก็มองมาทางนี้กันหมด

   "ดูนู่น" ผมชี้ออกไปข้างนอก ซึ่งตอนนี้ประตูอัตโนมัติเปิดอยู่ เพราะเธอยืนอยู่ใกล้กับประตู

   สิ่งที่เห็นอยู่ข้างนอกก็คือ มีตำรวจ และอาสา กำลังวิ่งไล่จับชายคนหนึ่ง และชายคนนั้นกำลังวิ่งมาที่นี่ด้วย

   น้องพนักงานผู้หญิงคนหนึ่งรีบมาดึงเธอออกจากประตู และน้องพนักงานชายอีกคนก็รีบปิดระบบประตูอัตโนมัติทันที ในขณะที่ประตูปิดเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นวิ่งมาถึงที่ประตู

   ชายคนนั้นมาถึงที่ประตู เอามือทุบประตูแรงมาก แล้วตะโกนบอกให้เปิดประตู คนในร้านต่างก็ถอยออกมาให้ไกลออกจากประตู

   พอชายคนนั้นเข้ามาในร้านไม่ได้ ชายคนนั้นก็ถุยน้ำลายใส่ประตูร้านต่อเนื่องไม่หยุด ในจังหวะนั้นตำรวจ และอาสาก็เข้าถึงตัวชายคนนั้น และล็อกตัวไว้ได้ ท่ามกลางความตกใจของคนในร้าน

   หลังจากชายคนนั้นถูกล็อกตัวไป ก็มีเจ้าหน้าที่มาฉีดพ่นยาฆ่าเชื้อ ทั่วบริเวณ และที่ประตู

   ผมมองไปที่เธอคนนั้น ในจังหวะที่เธอหันมามองผมพอดี แล้วเธอก็หยิบสเปย์แอลกอฮอล์ออกมาฉีดใส่ผม

   "เฮ้ยๆ อะไรของเธอเนี่ยะ" ผมตกใจรีบเอามือปิดที่ตา เธอก็รีบเดินไปที่ประตู แล้วทำท่าบอกให้พนักงานร้านเปิดประตูให้ แล้วเธอก็รีบเดินจากไป

   ระหว่างที่เธอเดินไป เธอทักทายกับเหล่าเจ้าหน้าที่ด้วย เธอคงขอบคุณเจ้าหน้าที่ล่ะมั่ง ทีกับผมไม่เห็นขอบคุณแบบนี้เลย กลับโดนฉีดแอลกอฮอล์ไส่อีกตะหาก

   นึกว่าจะได้ตีสนิทกับเธอ อุตส่าห์ทำตัวเป็นฮีโร่แล้วแท้ๆ ทำไมกลายเป็นตัวร้ายได้นะตรู

   แล้วผมก็กลับมานอนโง่ๆอยู่ที่ห้อง เพื่อช่วยมนุษยชาติแบบเหงาๆคนเดียวเหมือนเดิม

   วันต่อมา ผมไปที่เซเว่นเหมือนเดิม เวลาเดิม แต่วันนี้เธอคนนั้นไม่มา สงสัยจะยังกลัวอยู่ ไม่ได้กลัวไวรัสนะ กลัวตรูนี่แหละ ตึ่งโป๊ะ!! จัดไป 1 มุก เล่นเอง ตบเอง นักเลงพอ

   ถามพนักงานเซเว่นเรื่องเมื่อวาน ได้เรื่องว่าชายคนนั้นไม่ได้ติดเชื้อ แค่พวกตลาดล่าง สร้างกระแสเท่านั้นเอง

   ระหว่างที่ผมกำลังเดินออกจากร้าน ผมก็เห็นเธอคนนั้นกำลังเดินมากับผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายคนนั้นใส่ชุดอาสาด้วย นี่ทักกันวันเดียว คบกันเลยหรอ

   ช่วงที่เดินสวนกัน ผมมองไปที่เธอ และเธอก็มองมาที่ผมเหมือนกัน สายตาตื่นๆ และเดินก้มหน้าเข้าร้านไป นี่เธอกลัวผมขนาดนี้เลยหรอ

   ผมตัดสินใจว่ายังไม่กลับ และยืนกินขนมปังอยู่หน้าเซเว่นต่อ เพื่อรอดูท่าทีของเธอกับผู้ชายคนนั้น

   สักพักเธอคนนั้นก็เดินออกมา เธอมองมาทางผม แล้วทำท่าสะกิดผู้ชายคนนั้นให้มองมาทางนี้

   ผู้ชายคนนั้นหันมามองที่ผม แล้วทำท่าว่าจะเดินเข้ามา แต่ชะงักแล้วเดินต่อไป คงเพราะผมเปิดหน้ากากเพื่อกินขนมปังด้วยมั้ง เลยไม่กล้าเข้ามา นึกว่าจะมีเรื่องแล้วตรู

   จบแล้ว อุตส่าห์เฝ้ามองมาตั้งหลายวัน โดนอาสามาคว้าไปซะแล้ว

   ผมกลับมานอนโง่ๆอยู่ที่ห้องเหมือนเดิม ที่ไม่เหมือนเดิมคือ ตอนนี้ตีสามแล้วผมยังนอนไม่หลับ ผมเลยออกไปหาอะไรกินที่เซเว่นเหมือนเดิม

   ตีสามกว่าที่เซเว่นนี่เงียบมาก มองเข้าไปไม่เห็นคนเลยนอกจากพนักงาน

   "พี่ พี่ มีคนถามหาพี่น่ะ" น้องพนักงานเซเว่นทักผมตอนที่ผมเดินผ่านหน้าเคาท์เตอร์

   "ถามหาพี่หรอ" ผมถามกลับด้วยความสงสัย

   "ใช่พี่ คนนั้นไง" น้องพนักงานชี้ไปทางตู้น้ำโซนด้านหลังร้าน

   "เฮ้ย!!" ผมหลุดอุทานออกมา หลังจากที่หันไปมอง

   คนที่ถามหาผมก็คืออาสาคนนั้นนั่นเอง แต่ที่ผมไม่เห็นเค้าตั้งแต่แรก เพราะนั่งลงหยิบน้ำขวดอยู่

   อาสาคนนั้นมองมาทางผม แล้วเดินเข้ามาหาผมทันที

   ซวยแล้วตรู ไม่น่าออกมาเลย นอนโง่ๆช่วยโลกอยู่ที่ห้องก็ดีอยู่แล้ว

   "มด ซื้อเสร็จหรือยัง นานแล้วนะ" เสียงผู้หญิงดังมาจากข้างหลัง ตรงประตู

   ผมหันไปก็เห็นเธอคนนั้น ยืนมองไปที่อาสา แล้วก็หันมามองที่ผม แล้วทำท่าตกใจเล็กน้อย

   "ได้แล้วพี่ ทีหลังจะใช้ซื้ออะไรก็อย่าเลือกยี่ห้อดิพี่ พอยี่ห้อนั้นหมด ก็ไม่รู้จะซื้อยี่ห้อไหนแทน เดี๋ยวพี่ก็โกรธผมอีก" อาสาตอบ แต่เธอคนนั้นไม่ได้สนใจเลย ทำท่าตกใจ แถมก้มหน้า เดินออกไปนอกร้าน

   "พี่ เดี๋ยว รอด้วย" อาสารีบหอบเอาน้ำดื่มที่เลือกไว้ มาวางที่เคาท์เตอร์ หลายยี่ห้อด้วย ถึงว่าเลือกนาน

   ผมยังยืนงงๆอยู่ที่เดิม อะไร ยังไง คืออะไร แล้วอาสาคนนั้นก็หันมามองที่ผม

   "วันนั้นขอบคุณนะพี่ ที่ช่วยพี่มิ้งไว้" อะไร ใครช่วยใคร

   "อะ เอ่อ ครับ" ผมตอบไปแบบงงๆ

   แล้วอาสาคนนั้นก็เดินออกไป

   "มิ้ง ก็ผู้หญิงคนนั้นไงพี่" น้องพนักงานเซเว่นช่วยอธิบาย คงเพราะเห็นผมทำหน้างงๆ

   "อ้อ หรอ" ผมหันไปตอบน้องพนักงาน

   "2 คนนี้นิสัยดีนะพี่ คนน้องเป็นอาสา คนพี่ก็เป็นพยาบาล" น้องพนักงานอธิบายความสัมพันธ์ของทั้ง 2 คน

   "เป็นพี่น้องกันหรอ 2 คนนั้นน่ะ" หัวผมเริ่มรู้สึกโล่งๆแล้วสิ

   "ใช่พี่" น้องพนักงานตอบเสร็จผมหลุดยิ้มออกมา

   "นั่นไง ว่าแล้วเชียว พี่แอบชอบพี่สาวคนนั้นจริงด้วย" น้องพนักงานพูดแซว เหมือนอ่านใจได้

   "นายรู้ได้ยังไง" ผมถามเพราะสงสัย

   "ก็พี่มาเวลาเดิมๆทุกวัน แล้วก็มองพี่สาวคนนั้นตลอด" นี่แกแอบมองตรูตลอดเลยหรอวะ

   "ก็ลูกค้ามันน้อย เลยสังเกตุง่ายอะพี่" อ่านใจตรูได้อีกนะแก

   "ผมชื่อนนท์นะพี่ มีอะไรก็ถามได้" แกเป็นกูเกิ้ลใช่มั้ย

   "พี่ชื่อรัช แล้วจะถามบ่อยๆนะ"

   "เรื่องของพี่สาวคนนั้นหรอพี่" รู้ดีอีกแล้วนะแก

   "เออ" แล้วผมก็เดินไปหยิบน้ำที่ตู้

   วันนี้ผมกลับมาที่ห้องด้วยความสุข แต่ที่สำคัญกว่านั้น ผมนอนไม่หลับหนักกว่าเดิมอีก



จบตอนที่ 1





นิยายแนะนำ



   📚 ภาระกิจรัก กับไวรัสล้างโลก
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 อิล ผจญภัยต่างโลก
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 สาวมหาลัยกับนายหมูปิ้ง
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 ผมไม่ได้ชอบผู้ชายจริงๆนะ
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า