ตอนที่ 4 รูปถ่ายที่ดูไม่ได้


   "พี่เก็ตมานั่งข้างในก่อนนะคะ" เปย์ยิ้มแล้วเดินเข้าไปในครัว

   ผมนั่งลงบนโซฟาใหม่เอี่ยม น่าจะซื้อมาใหม่ บนโต๊ะมีอัลบั้มรูป แล้วก็มีมือถือวางทับอยู่ข้างบน อัลบั้มรูปเก่าๆงั้นหรอ ขอดูหน่อยล่ะกัน

   "ว้าย!!" เปย์รีบวิ่งมาคว้าอัลบั้ม หน้าตาตื่นมาก

   "ดูไม่ได้นะคะ" เปย์พูดเสียงแบบรนรานมาก

   "หรอ โทษที พี่อยากรู้อยากเห็นมากไปหน่อย" คงจะเป็นความลับมากๆแน่ รนรานขนาดนี้

   "มันไม่มีรูปอะไรไม่ดีหรอกค่ะ แต่ให้ดูตอนนี้ไม่ได้" แปลว่าดูทีหลังได้งั้นหรอ

   "อืมม.. แล้วเมื่อกี้เปย์ทำอะไรอยู่ นั่งดูรูปเก่าๆหรอ" จะว่าไป ตอนเรียก เปย์ตกใจมากเลยนะ

   "เปย์กำลังสแกนรูปลงมือถืออยู่ค่ะ" เปย์หยิบมือถือขึ้นมา แล้วก็ยิ้มให้กับมือถือที่หน้าจอปิดอยู่

   "โชคดีที่ไม่เห็น" เปย์มองที่มือถือแล้วพรึมพรำได้ยินไม่ค่อยชัดเท่าไหร่

   "เปย์ว่าไงนะ" ผมแกล้งถามไป จริงๆก็พอจับใจความได้แหละ

   "มะ ไม่มีอะไรค่ะ" รนอีกแล้วนะเปย์

   "พี่เก็ตดื่มน้ำเก็กฮวยก่อน นี่เปย์ทำเอง" เปย์รินน้ำจากเหยือกแล้วยื่นให้

   "อื้ออ... อร่อย เข้มข้นดี ไม่หวานมากด้วย" นี่ถ้าซื้อกินไม่ได้รสเข้มข้นแบบนี้แน่ๆ

   "ที่เค้าขายอยู่รสชาติมันเจือจาง เปย์เลยทำเองกับเพื่อนๆ ทำมาตั้งแต่อยู่ ม.ปลายแล้ว" ...

   "ฮะ!! นี่ไม่หมดอายุไปแล้วหรอ" ผมรีบวางแก้วเลย

   "จะบ้าหรอพี่ นี่ทำใหม่ เปย์หมายถึงทำครั้งแรกตอน ม.ปลาย" สบายใจ ตบไป 1 มุก นี่ตรูทำไมต้องภูมิใจเวลาเล่นมุกด้วยฟะ

   "อ้าว หรอ" แกล้งโง่อีกตรู ทำครั้งแรกตอน ม.ปลายหรอ นี่ตรูคิดอะไรอยู่ฟ ะ!!

   "เพื่อนๆนี่ เฟรช กับมิลค์หรอ"

   "ใช่ค่ะ คบกันมาตั้งแต่ ม.ต้นแล้ว" โหวว.. นานโคตร

   "แล้วพี่เก็ตคบใครอยู่รึเปล่า" ถามไรเนี่ยะ แล้วยื่นหน้ามาทำไม

   "ไม่มีนะ เพื่อนๆก็ห่างกันไปหมดแล้ว ไม่ได้เจอใครเลย" รอดมั้ยตรู

   "เปย์หมายถึงแฟนอะค่ะ" ตรูว่าแล้วต้องเรื่องนี้

   "ไม่มีหรอก วันๆทำแต่งาน ไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย" ก็ไม่ได้คิดจริงนี่

   "หรออ.." ทำไมต้องยิ้มตาพริ้มแบบนี้ด้วย นี่ไม่เชื่อ หรือยิ้มเยาะเย้ยตรูฟะ

   "แล้วเปย์ล่ะมีแฟนยัง" จะว่าไปไม่เคยเห็นเดินกับผู้ชายเลยนี่

   "ไม่มีหรอกค่ะ จะมีได้ไง" ทำไมประโยคหลังเสียงเบาอ่อยๆ

   "จริงหรอ" แกล้งย้ำแหย่เล่นซะหน่อย

   "ไม่มีก็ไม่มีสิคะ" ทำไมต้องทำหน้างอน แก้มตุ่ยแบบนั้นล่ะ

   "จร้า เชื่อแล้ว ไม่มีก็ไม่มี" ถ้าแหย่ต่อสงสัยจะยาว

   "เฟรช กับมิลค์ก็ไม่มีแฟนหรอ" ยังสงสัยอยู่

   "ค่ะ ไม่มีหรอก มีเฟรชอยู่ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอกค่ะ" พอเข้าใจได้เลย

   "เฟรชเค้าไม่ได้ห้ามผู้ชายเข้ามานะ แค่คอยกรองคนไม่ดีเท่านั้นเอง" ยัยเฟรชนี่เป็นด่านตรวจไวรัสโคโรนารึไง

   ออ แบบนี้นี่เอง น้องมิลค์หน้าอกโตก็เลยไม่มีแฟน หึหึ

   "พี่เก็ต!!" ทำไมเสียงเปย์ออกเข้มๆฟะ

   "พี่เก็ตยิ้มกริ่มกรุ่มทำไม" ซวยแล้ว สีหน้าออกอาการเฉยเลย

   "ปะ เปล่า ไม่มีอะไร" เปย์จะยื่นหน้ามาทำไมเนี่ยะ

   "ไม่เชื่อ!! ยิ้มกริ่มกรุ่มแบบนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ" คราวนี้มาทั้งตัวเลยเว้ย

   "ไม่มีอะไร แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย" ตรูตอบอะไรไปเนี่ยะ คิดอะไรไม่ทัน ตอบมั่วไปเรื่อยเลย

   "อ๋ออ.. คิดทะลึ่งอยู่ใช่มั้ย" นี่จะคร่อมมาทั้งตัวแล้วนะ

   "ไม่ได้คิดเลยจริงๆนะ" เปย์หยุดแล้ว สงสัยเพราะยื่นมาสุดตัวแล้ว

   "จริงอ่ะ" ยังไม่เชื่ออีกหรอ

   "จริงจริ้งงง.." ตรูจะเสียงสูงทำไมฟะ

   "เชื่อก็เชื่อ" เชื่อซะงั้น เปย์ค่อยๆขยับตัวออก

   "ว้าย!!" จังหวะเปย์ยกมือออก แต่อยู่ในถ้ายื่นตัวเข้ามาสุดตัว เลยทรงตัวไม่ได้

   "อุ๊บ!!" เปย์ล้มทับมาที่หน้าอกเต็มๆ

   หน้าเปย์อยู่ที่หน้าอก โดยหันหน้าออกด้านข้าง หน้าอกก็แนบอยู่กับช่วงท้องส่วนล่าง โอยสวรรค์ชัดๆ

   "ทำไมใจเต้นแรง" เอ๋! ถามอะไรเนี่ยะเปย์

   "แสดงว่าโกหกอยู่ใช่มั้ย" เต้นแรงเพราะเปย์นั่นแหละ ยังจะเอาหูลงไปแนบอีก

   ตอบอะไรไม่ออกเลย โดนสตั๊นซะแล้วตรู

   "ทำอะไรกันน่ะ" เสียงใครคุ้นๆ ยัยเฟรช กับน้องมิลค์ มาได้จังหวะซิทคอมจริงนะพวกเธอ

   "ว้าย!! ไม่มีอะไร" เปย์รีบลุก แล้วนั่งลงบนท้องอย่างแรง

   "อุ๊บ!!" นี่ยัยเปย์ เธอรนรานแบบนี้ มันจะทำให้เข้าใจผิดไปใหญ่นะเฮ้ย

   "พี่คนข้างบ้านทำอะไรเพื่อนหนู" ยัยเฟรช นี่เธอเรียกซะเต็มยศเลยนะ

   "เปล่าไม่ได้ทำอะไรเลย" เปย์ยังไม่ลุกอีก

   "โกหก ก็เห็นๆอยู่" แต่ตรูอยู่ข้างล่างนะเฟ้ย

   "พี่เก็ตลามก" มิลค์พูดนิ่งๆ แต่เจ็บจี๊ดด..

   "เปย์ ไม่คิดที่จะลุกหน่อยหรอ" จุกหมดแล้วนะเฟ้ย

   "ขะ ขอโทษ" ลุกอย่างเร็วเลย เธอรนรานเกินไปมั้ยเนี่ยะ

-5 นาทีผ่านไป-


   "ออ สรุปว่าเป็นอุบัติเหตุนี่เอง" ก็ใช่นะสิ พูดเคลียร์ตั้งนานกว่าจะเข้าใจนะยัยนี่

   "หมูปิ้งอร่อยดีนะ" กี่ไม้แล้วนะยัยเฟรช ตลกแดกใช่มั้ย

   "ทำไมกลับกันมาช้าล่ะ" ถามดีมากเปย์ จะได้เปลี่ยนเรื่องคุย

   "อยากให้กลับช้ากว่านี้หรอ" ยังจะยูเทิร์นกลับมาอีกนะยัยเฟรช

   "ปะ เปล่านะ แค่สงสัยเท่านั้น.. เอง" เธอแหละทำตัวน่าสงสัยยัยเปย์

   "ไปมีเรื่องกับผู้ชายนิดหน่อยนะ" มีเรื่องกับผู้ชายเนี่ยะนะ

   "มีเรื่องอะไร ที่ไหน ยังไง เจ็บตรงไหนรึเปล่า" เปย์ นี่เธอถามเป็นชุดเลยนะ

   "พวกผู้ชายที่ตามตื้อมิลค์ไง เลยต้องสั่งสอนซะหน่อย" สั่งสอนผู้ชาย นี่บ้านเธอเปิดค่ายมวยรึไงยัยเฟรช

   "เธอก็นะ สมแล้วที่ที่บ้านเปิดค่ายมวย" เดาถูกอีกตรู

   "มิลค์เป็นไรมั้ย พวกนั้นทำไรเธอรึเปล่า" ถามดีมากเปย์ อยากรู้เหมือนกัน

   "ไม่ได้ทำอะไร ทางนั้นต่างหากที่โดนทำอะไร" มิลค์ก็นิ่งได้ใจจริงๆ

   ดูทรงแล้ว สงสัยต้องตั้งชื่อบ้านว่า บ้านสาวโสดไปอีกนานแน่ๆ

   "พี่คนข้างบ้าน หมูหมดแล้ว" นี่เธอกินจนหมดเลยหรอยัยเฟรช

   "ยังมีอีกนิดหน่อย เดี๋ยวเอามาให้" ยิ้มตาพริ้มเลยนะยัยเฟรช

   "งั้นหรอ ฮิ ฮิ" ช่วงที่หยิบหมูออกมาที่หน้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงหัวเราะกันสนุกสนานเลย

   "ชิ้ง!!" พอเดินมาถึงเสียงเงียบกริ๊บเลย น่าสงสัยมากกก...

   "ฮิฮิ" แล้วพวกเธอก็หันไปหัวเราะกัน มันต้องมีอะไรแน่ๆ

   "ขอบคุณนะพี่คนข้างบ้าน" ยังไม่เลิกเรียกแบบนี้อีกนะยัยเฟรช

   "มิลค์คุยอะไรกันอยู่หรอ" ต้องถามจากคนที่นิ่งๆนี่แหละ

   "กำลังคุยเรื่อง.. อุ๊บ" ยัยเฟรชรีบเอามือปิดปากมิลค์ มันมีอะไรจริงๆด้วย

   "พี่เก็ต พรุ่งนี้ว่างมั้ยคะ" เปย์รีบพูดเปลี่ยนเรื่องเลยนะ

   "พรุ่งนี้วันเสาร์ ก็ว่างอยู่นะ มีอะไรหรอ"

   เธอไม่ตอบ แต่ยิ้มตาพริ้ม มันต้องมีอะไรแน่ๆ



จบตอนที่ 4





นิยายแนะนำ



   📚 สาวมหาลัยกับนายหมูปิ้ง
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 อิล ผจญภัยต่างโลก
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 ภาระกิจรัก กับไวรัสล้างโลก
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 ผมไม่ได้ชอบผู้ชายจริงๆนะ
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า