ตอนที่ 2 เรดบอส


   8 นาฬิกา 30 นาที ของวันอาทิตย์ที่ 22 พฤษภาคม 2565 ที่ทุ่งปีโป้ ร่างของเรนซ์ค่อยๆปรากฏตัวขึ้น

   “มาโผล่ที่เดิมหรอเนี่ยะ นึกว่าจะไปโผล่ที่เมืองซะอีก” เรนซ์ยืนสงสัย พร้อมกับนึกได้ว่าเค้าล็อกเอาท์ออกตรงนี้ จึงได้มาโผล่ที่นี่

   “วิลก็ล็อกเอาท์ออกตรงนี้เหมือนกัน จะยืนรอตรงนี้เลยดีมั้ยนะ”

   “แล้วถ้าวิลเข้าเกมมาก่อนแล้ว แล้วตรงไปที่ลานน้ำพุล่ะ”

   “อืมมม...”

   เรนซ์เริ่มลังเลว่าจะเอายังไงดี คิดอยู่สักพักก็ตัดสินใจที่จะเข้าไปลานน้ำพุในเมือง ตามที่ได้นัดกับวิลไว้

   เรนซ์เดินทางมาถึงหน้าเมือง ก็ได้พบหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนเดียวกับที่ตะโกนบอกวิธีกำจัดสไลม์เมื่อวานนี้

   “เมื่อวานขอบใจมากนะ” เรนซ์เดินเข้าไปทักหญิงสาวคนนั้น

   “อ้อ.. เธอนั้นเอง” หญิงสาวหันมาทักตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย

   “ยืนรอปาร์ตี้หรอครับ” เรนซ์ถามจากความน่าจะเป็น

   “อือ.. เรียกเราว่าจาร์มก็ได้” หญิงสาวตอบกลับพร้อมกับบอกชื่อตนเอง

   “ผมชื่อเรนซ์ครับ เมื่อวานขอบคุณจริงๆ เพิ่งเคยเล่นครั้งแรกเลยไม่ค่อยรู้อะไร” เรนซ์ตอบพร้อมเอามือเกาหัวด้านหลังของตัวเอง

   “แล้วเมื่อวานเก็บเลเวลได้เยอะรึเปล่า” จาร์มถามด้วยใบหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม

   “ได้แค่เลเวล 4 เองครับ ในปาร์ตี้มีแค่ 2 คน ก็เลยลำบากหน่อย กว่าจะกำจัดสไลม์ได้แต่ละตัว เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน” เรนซ์ทำหน้าเศร้านิดหน่อย

   “แล้วคุณจาร์ม วันนี้จะไปตีมอนส์ที่ไหนหรอครับ” เรนซ์ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

   “ในปาร์ตี้ลงความเห็นว่าจะไปลงดันเจี้ยนกันนะ”

   “ปาร์ตี้เรามาแล้ว เราขอตัวก่อนนะ” จาร์มยกมือบอกลา พร้อมกับเดินเข้าไปหากลุ่มปาร์ตี้ของเธอ

   เรนซ์ยกมือจะบอกลาแต่ก็ไม่ทัน จาร์มเดินหันหลังไปก่อน เรนซ์ยืนมองจาร์มเดินไปกับปาร์ตี้ของเธอ แล้วเรนซ์ก็เดินเข้าไปในเมือง แต่แล้วเรนซ์ก็ต้องแปลกใจที่ผู้คนที่นี่ต่างไปจากเมื่อวาน เนื่องจากนักผจญภัยหลายคนมีเลเวลเกิน 5 แล้ว พวกเค้าสามารถเปลี่ยนอาชีพได้แล้วนั่นเอง

   “จะว่าไป เมื่อกี้คุณจาร์มก็ถือคฑาอยู่นี่นา อาชีพนักเวทย์หรอ”

   “เฮ้ออ.. เรายังเลเวล 4 อยู่เลย”

   “วันนี้แหละ จะต้องเปลี่ยนอาชีพให้ได้” เรนซ์ถอนหายใจ พร้อมบ่นกับตัวเอง

   ระหว่างเดินไปที่จุดนัดพบมีนักผจญภัยมากมาย ทั้งเดินคนเดียว หรือเดินเป็นกลุ่มปาร์ตี้ ที่นี่เรนซ์ได้รับข่าวสารมากมาย ข่าวใหญ่ที่สุดก็คือวันนี้จะมีเรดบอสเลเวล 15 เกิดแบบสุ่มในพื้นที่ใกล้เคียง

   เรนซ์เดินมาถึงลานน้ำพุก็พบว่าวิลได้นั่งรออยู่แล้ว เมื่อวิลเห็นเรนซ์จึงลุกขึ้น และวิ่งเข้ามาหา

   “มาแล้วหรอ นึกว่าจะไม่มาแล้วซะอีก” วิลพูดพร้อมกับยิ้มด้วยสีหน้าดีใจสุดๆ

   “เอ่อ.. อื้ม ต้องมาสิ แต่นี่ยังไม่ถึงเวลานัดเลยนะ วิลมารอตั้งแต่กี่โมงเนี่ยะ” เรนซ์ถามแบบเขินๆบวกกับตกใจนิดหน่อย

   “ก็.. เพิ่งมา.. ตะกี้เอง” วิลตอบแบบติดๆ ขัดๆ ที่จริงแล้วเธอมารอตั้งแต่เช้าแล้ว

   “งั้นหรอ... งั้นเราไปเก็บเลเวลกันต่อเถอะ อีกแค่เลเวลเดียวจะได้กลับมาเลือกอาชีพกัน” เรนซ์ตัดบทแก้เขิน ขืนนานกว่านี้จะแย่เอา

   “ค่ะ” วิลตอบแบบทันที

   “เอ แต่ว่านะ ต้องไปถามคุณซานเรื่องโหมดทานอาหารก่อน” เรนซ์นึกขึ้นได้เลยพูดขึ้นมา

   “มีโหมดทานอาหารค่ะ เมื่อคืนวิลเช็คข้อมูลมาแล้ว” วิลยิ้มตอบแบบมั่นใจ

   “ดีล่ะ งั้นเราไปเก็บเลเวล แล้วเย็นนี้มาฉลองกัน” เรนซ์พูดแบบฮึกเหิมบวกมีความสุข

   วิลยิ้มแต่ไม่ได้ตอบอะไร แล้วก็เดินนำหน้าไปเลย

   “รอด้วยสิ” เรนซ์รีบวิ่งตามไป

   “ก็รีบตามมาสิ” วิลเดินยิ้มมือไขว์หลังแบบสบายอารมณ์

   เรนซ์ และวิลมาถึงที่ทุ่งปีโป้ วันนี้มีนักผจญภัยมาตีสไลม์น้อยมาก เพราะส่วนใหญ่ก็เลเวลเกิน 5 กันไปหมดแล้ว วันนี้ก็เลยไปตีมอนส์ที่มีระดับเลเวลที่สูงขึ้น

   “เฮ้ออ.. เลเวล 5 ซะที” เรนซ์บ่นหลังจากตีสไลม์ไปพักใหญ่ๆ

   เนื่องจากอิลไม่เหมือนกับเกม RPG หรือ MMORPG ทั่วๆ ที่ต้องเร่งปั้มเลเวลเพื่อความแข็งแกร่ง แต่เป็น VRMMO ที่ให้นักผจญภัยทุกคนมีระดับพลังไม่ห่างกันจนเกินไป และมีความผูกพันกับอิลไปนานๆเหมือนเป็นโลกแห่งที่ 2

   “เรากลับไปที่เมืองกันเถอะ จะได้เปลี่ยนอาชีพกัน” เรนซ์บอกกับวิล

   “อื้อ” วิลยิ้มพร้อมพยักหน้าตอบ

- ที่สมาคมกิลด์ -


   “เอ๋!! เหรียญเงินเล็ก 5000 เหรียญเลยหรอ” เรนซ์ตกใจเมื่อรู้ว่าการเปลี่ยนอาชีพต้องใช้เงินด้วย

   “นอกจากต้องใช้เงินแล้ว ยังต้องผ่านการทดสอบสำหรับอาชีพนั้นๆด้วย แต่ถ้าหากพวกเธอทำการทดสอบเสร็จก็คงมีเงินมากพอสำหรับเปลี่ยนอาชีพ” ซานได้อธิบาย

   อาชีพที่เรนซ์เลือกคือนักดาบ ส่วนวิลนั้นเลือกอาชีพนักบวช เพื่อคอยซัพพอร์ตกันและกัน ตามที่ซานแนะนำ

   บททดสอบที่เรนซ์ต้องไปทำ คือการไปปราบบอสสไลม์ไนท์ ที่ดันเจี้ยนแห่งการทดสอบที่อยู่ทางเหนือของเมือง ส่วนวิลต้องไปนำหินแห่งแสงที่อยู่ในดันเจี้ยนเดียวกันกลับมา

   ทั้งคู่ออกเดินทางมาทางเหนือของเมือง ก่อนหน้านั้นก็ได้ซื้อน้ำยาฟื้น HP และยาแก้พิษติดมาด้วย แต่ไม่ได้ซื้อพวกอาวุธ กับชุดป้องกันต่างๆ เพราะซานบอกว่ามันไม่ได้ยากจนเกินไป เอาไว้ซื้อทีเดียวตอนเปลี่ยนอาชีพแล้ว

- ที่ดันเจี้ยนแห่งการทดสอบ –


   หน้าทางเข้าจะมี NPC ในชุดทหารเมืองเฝ้าอยู่ ภายในดันเจี้ยนมีแสงสว่างจากคบเพลิงเป็นระยะ ทำให้ไม่น่ากลัวอะไร มอนสเตอร์ในนี้เป็นพวกสัตว์เล็ก เช่นหนู ตะขาบ ค้างคาว ที่หน้าตาไม่ได้หน้ากลัวอะไรมาก

   “วิลกลัวมั้ย” เรนซ์ถามวิลด้วยความเป็นห่วง

   “ไม่หรอก มีเรนซ์อยู่ด้วย เลยไม่กลัว” วิลยิ้ม แต่มือเกาะแขนเรนซ์ไว้แน่น

   ใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงห้องบอส บอสมีหน้าตาเหมือนสไลม์ทั่วไป มีสีเทา และสวมหมวกเหล็ก

   “เดี๋ยวเราใช้วิธีเดิม เหมือนตอนสไลม์ทั่วไปเลยนะ” เรนซ์บอกแผนการต่อสู้

   “อื้ม” วิลตอบพร้อมกับวิ่งเข้าไปตีบอส

   “เคร้ง” เสียงมีดกระทบกับหมวกเหล็กของสไลม์

   “บอสตัวนี้มีหมวกป้องกัน แต่คิดว่าคงไม่ยากเท้าไหร่ล่ะนะ” แล้วเรนซ์ก็ใช้มีดฟันไปตรงส่วนที่ไม่ใช่หมวก

   “ฉับ” มีดของเรนซ์เฉือนเข้าไปที่ตัวของบอส

   “ก็ไม่เท่าไหร่นะ ลุยกันเลยวิล” เรนซ์หันไปบอกวิล

   วิลพยักหน้า แล้วทั้งคู่ก็เข้าไปสลับกันตีบอสไปเรื่อยๆ สักพักทั้งคู่เริ่มเหนื่อยหอบ ตัวบอสเองไม่ได้เก่งอะไร แต่ค่าพลังป้องกัน และค่า HP สูงกว่ามอนสเตอร์ทั่วๆไป

   และไม่นานทั้งคู่ก็ปราบบอสลงได้ แต่กว่าจะชนะก็ทำให้ทั้งคู่เหนื่อยหอบเอาเรื่องเหมือนกัน แต่สิ่งที่ได้มาก็คุ้มค่ากับความเหนื่อยเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็น เหรียญเงินเล็ก 5000 เหรียญ และหินแห่งแสงก็ดรอปมาด้วยเช่นกัน

   “ไหวไหมวิล” เรนซ์ถามวิลด้วยความเป็นห่วง

   “ไม่ไหวแล้ว พักกินอะไรกันก่อนเถอะ” แล้ววิลก็เข้าเมนูกดเอาไอเทมชนิดหนึ่งออกมา นั่นคือแซนวิชนั่นเอง

   “กินนี่กันก่อน จะได้มีแรง” วิลยื่นแซนวิชให้เรนซ์

   [ไอเทมจำพวกของกินจะช่วยฟื้นฟูกำลังกาย ต่างจากยาที่ช่วยเพิ่ม HP]

   “แซนวิชนี่ วิลทำเองเลยหรอ” เรนซ์ถามด้วยความดีใจ

   “เปล่าหรอก วิลซื้อมาจากในเมืองเมื่อเช้านะ” วิลตอบแบบก้มหน้าอายนิดๆ

   “เอ๋...!! วิลมาตั้งแต่เช้าเลยหรอ” เรนซ์ตกใจนิดหน่อย เพราะวิลบอกว่าเพิ่งมาก่อนเรนซ์แป๊บเดียว

   “เออะ.. ออ.. อือ” วิลก้มหน้าตอบแบบอายๆ

   “งั้นหรอ อ้ำ.. อืม.. อร่อยดีนะ” เรนซ์ยิ้มแล้วกินแซนวิชเข้าไปอย่างเอร็ดอร่อย วิลก็ยิ้มอย่างเอร็ดอร่อยเช่นกัน

   “เดี๋ยวกลับไปเปลี่ยนอาชีพเสร็จแล้ว คงต้องล็อกเอาท์ออกไปกินข้าวเที่ยงกันจริงๆเนอะ” เรนซ์หันไปบอกวิล

   “อื้อ” เรนซ์ยิ้มตอบ

   หลังจากได้พักไปสักพัก ทั้งคู่ก็ออกมาจากดันเจี้ยนตรงไปที่เมือง แต่ระหว่างทางก็มีเสียงเฮอึกทึกดังมาจากบริเวณใกล้ๆ แล้วก็เห็นมีนักผจญภัยหลายคนต่างวิ่งกรูกันไปที่เสียงนั่น

   “มีอะไรกันหรอครับ” เรนซ์ตะโกนถามนักผจญภัยที่กำลังวิ่งผ่านไป

   “เรดบอส เรดบอสออกมาแล้ว” นักผจญภัยตอบเสร็จก็วิ่งต่อไปทันที

   “วิล เราไปมั่งดีกว่า” เรนซ์รีบหันไปบอกวิล

   “แต่เลเวลแค่นี้คงสู้ไม่ไหวหรอก” วิลตอบแบบกังวล

   “แค่ไปดูเฉยๆเอง ไปเถอะ” แล้วเรนซ์ก็จูงมือวิลวิ่งไป

   “ว้าย!!” วิลอุทานด้วยความตกใจ หน้าแดงก่ำ

   เมื่อเข้าไปใกล้ๆ สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เหล่านักผจญภัยกลับวิ่งสวนออกมา

   “นี่มันไม่ใช่เลเวล 15 แล้ว นี่มันลาสบอสชัดๆ” นักผจญภัยวิ่งตะโกนออกมา

   พอนักผจญภัยหนีออกมาจนหมด ก็ปรากฏร่างของเรดบอส เป็นหมาป่ายืน 2 ขา สูงประมาณ 3 เมตร ใส่เกราะ ไม่ถืออาวุธ น่ากลัวสุดๆ

   เรนซ์ และวิลยืนตัวแข็งด้วยความกลัว ทันใดนั่นเจ้าเรดบอสก็ได้หันมาเห็นทั้งคู่ แล้ววิ่งแบบ 4 ขาตรงมาที่วิล

   “วิล!!” เรนซ์ตะโกนเรียกวิลแบบสุดเสียง



จบตอนที่ 2





นิยายแนะนำ



   📚 อิล ผจญภัยต่างโลก
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 ภาระกิจรัก กับไวรัสล้างโลก
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 ผมไม่ได้ชอบผู้ชายจริงๆนะ
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 สาวมหาลัยกับนายหมูปิ้ง
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า