ตอนที่ 1 ร่วมผจญภัยครั้งแรก


   ในตอนนี้เรนซ์ได้เข้ามาอยู่ในเกมแล้ว ซึ่งสถานที่ที่เรนซ์ได้มาครั้งแรกคือบริเวณลานน้ำพุ หน้าสถานที่แห่งหนึ่งที่เรียกว่าสมาคมกิลด์ เป็นสถานที่ที่เหล่านักผจญภัยทุกคนต้องมาทำกิจกรรมต่างๆ เช่นมารับเควส หาปาร์ตี้ และเพื่อก่อตั้งกิลด์ ถึงแม้ว่าเรนซ์จะเล่นเกมประเภท MMO มาบ้างแล้ว แต่สำหรับ VRMMO แล้ว นี่เป็นครั้งแรกของเขา เรนซ์มองไปรอบๆก็เห็นนักผจญภัยจำนวนมาก ซึ่งแน่นอนต้องเป็นนักผจญเริ่มต้นทั้งสิ้น และหลายๆคนที่ยังไม่เคยเล่นเบต้าเทสมาก่อนก็จะยังสับสนว่าจะไปเริ่มที่ไหนก่อน แต่สำหรับคนที่ผ่านเบต้าเทสมาแล้วต่างก็มุ่งตรงไปที่สมาคมกิลด์ทันที เรนซ์ได้เห็นดังนั้นก็รีบเดินตามเข้าไปทันที แต่ไม่ใช่แค่เรนซ์เท่านั้นที่เดินตามไป แต่ยังมีสาวน้อยอีกคนหนึ่งที่รีบตามไปเช่นกัน

   เมื่อเข้ามาในสมาคมกิลด์สิ่งที่เรนซ์ได้เห็นคือความวุ่นวาย เนื่องจากนักผจญภัยที่เข้ามาพร้อมกันจำนวนมาก และต้องการที่จะหาสมาชิกที่มีความเก่งกาจในด้านการเล่นเกม MMO เพื่อจัดตั้งปาร์ตี้ เพื่อช่วยให้ได้เก็บเลเวลได้เร็วขึ้น เพราะหากจะเปลี่ยนอาชีพจำเป็นต้องมีเลเวล 5 ขึ้นไป

   เวลาผ่านไป 1 ชั่วโมง สมาคมกิลด์เริ่มกลับเข้าสู่ความสงบ เหลือแค่เรนซ์กับสาวน้อยอีกคนหนึ่งเท่านั้น ซึ่งยืนงงๆอยู่เนื่องจากยังไม่เข้าใจในระบบ และควรต้องทำอย่างไรบ้าง ในขณะนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาทั้ง 2 คน ลักษณะการแต่งกายเหมือนกับพวก NPC ทั่วไป แต่จริงๆแล้วคือ GM ที่ล็อกอินเข้ามาในฐานะ NPC เพื่อคอยช่วยเหลือนักผจญภัยหน้าใหม่

   “เธอ 2 คนยังหาปาร์ตี้ไม่ได้หรอ” NPC สาวเดินมาทักกับทั้งคู่

   “ครับ / ค่ะ” เรนซ์ และสาวน้อยตอบพร้อมกัน แล้วทั้งคู่ก็หันมามองหน้ากัน ด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย

   “ดิชั้นชื่อ ซาน เป็น NPC ที่คอยดูแลนักผจญภัยหน้าใหม่ค่ะ” ซาน NPC สาวแนะนำตัวด้วยหน้าที่ยิ้มแบบเป็นมิตร

   “ผมชื่อเรนซ์ครับ” “หนูชื่อวิลค่ะ” “ขอคำแนะนำด้วยครับ / ค่ะ” ทั้งคู่ตอบพร้อมกันอีกครั้ง

   “ทั้ง 2 คนต้องตั้งปาร์ตี้ขึ้นมาก่อนนะ.......” ซานอธิบาย และแนะนำการผจญภัยเบื้องต้นให้กับทั้งคู่

   รายละเอียดต่างๆที่ซานอธิบาย มีรายละเอียดคร่าวๆว่า นักผจญภัยมือใหม่ไม่สามารถสู้คนเดียวได้ เนื่องจากความสามารถของนักผจญภัยเลเวล 1 ไม่สูงพอที่จะกำจัดพวกมอนสเตอร์ได้แบบง่ายๆ และการตั้งปาร์ตี้เป็นสิ่งที่สมควรทำเพื่อง่ายต่อการต่อสู้ และการเพิ่มระดับเลเวล

   การตั้งปาร์ตี้ หรือนำคนเข้าปาร์ตี้นั้นต้องมาทำที่สมาคมกิลด์เท่านั้น ยกเว้นแต่เมื่อมีการจัดตั้งกิลด์เป็นของตัวเองแล้ว สามารถนำคนจากสมาชิกกิลด์เข้าปาร์ตี้ได้เลย ซึ่งแน่นอนว่าไม่สามารถเพิ่มคนนอกเข้าปาร์ตี้ได้

   หลังจากที่ได้รับฟังคำอธิบาย และได้ตั้งปาร์ตี้แล้ว ทั้งคู่ก็ได้เดินทางออกมานอกเมืองด้วยชุดนักผจญภัยเริ่มต้น พร้อมมีดสั้นอีก 1 เล่ม ทั้งคู่เดินทางมาถึงทุ่งปีโป้ (เป็นชื่อที่เหล่าเบต้าเทสตั้งให้สมัยยังเป็นเบต้าเทส เพราะที่นี่มีสไลม์มากมายหลากสีอาศัยอยู่) โดยที่ทั้งคู่ไม่ได้คุยกันเลย เนื่องมาจากที่ทั้งคู่เป็นคนขี้อาย และไม่เคยพูดคุยกับเพศตรงข้ามมาก่อน

   “วิล เคยเล่นเกม MMO มาก่อนรึเปล่า” ประโยคแรกของเรนซ์ที่พูดขึ้นเพื่อถามวิล

   “ก็เคยเล่นบ้าง แต่ไม่เก่งเท่าไหร่” วิลตอบแบบเขินๆ

   “วิลเล่นเกม VRMMO นี่เป็นครั้งแรกสินะ” เรนซ์ถามเพื่อจะได้รู้ว่าวิลมีความสามารถแค่ไหนต่อเกมนี้

   “อื้อ... นี่ครั้งแรกเลย” วิลก็ยังตอบแบบเขินๆอยู่

   “หรอ นี่ก็ครั้งแรกของเราเหมือนกัน มาพยายามไปด้วยกันนะ” เรนซ์พูดพร้อมหันไปยิ้ม

   “จ้ะ” วิลตอบกลับ และยิ้มตอบมาเช่นกัน

   “...” วิลมองไปที่รอยยิ้มของวิล โดยไม่ได้ตอบอะไร จะเรียกว่าโดนสตั้นก็ว่าได้

   “มาแล้ว” วิลทักบอกกับเรนซ์

   เรนซ์มองไปข้างหน้าก็พบกับสไลม์ตัวสีฟ้าซึ่งเป็นตัวที่มีระดับต่ำที่สุดตามที่ซานเล่ามา เรนซ์ไม่รอช้าเดินเข้าไปฝันสไลม์ตัวนี้ทันที สไลม์โดนฟันเข้าอย่างจัง ร่างแยกออกมาเป็น 2 ซีก แต่ยังไม่ขาดออกจากกัน ทันใดนั้น ร่างที่แยกออกก็กลับรวมผสานกันเป็นอย่างเดิม

   “เอ๋...” เรนซ์อุทานออกมาทันทีด้วยสีหน้าตกใจ

   “พวกนายต้องช่วยกันตีให้ HP มันหมดก่อนที่มันจะคืนสภาพ” เสียงตะโกนจากหญิงสาวคนหนึ่งจากปาร์ตี้อื่นที่กำลังตีสไลม์ตัวอื่นอยู่ใกล้ๆ

   “ออ.. ขอบใจนะ” เรนซ์ตะโกนตอบกลับไป

   “วิลมาช่วยกันนะ” เรนซ์หันไปบอกกับวิล

   “จ้ะ!!” ตอบกลับทันที พร้อมถือมีดสั้นขึ้นมา

   ทั้งคู่เข้าไปตีสไลม์แบบต่อเนื่อง แต่แผลของสไลม์ก็ค่อยๆสมานกันเรื่อยๆ จากแผลที่โดนฟันครั้งแรก ไล่ไปแผลที่ 2 แผลที่ 3 ไปเรื่อยๆ จนเวลาผ่านไปกว่า 5 นาที ในที่สุดทั้งคู่ก็กำจัดสไลม์สีฟ้าตัวนี้ลงได้

   “เฮ้อ... ” ทั้งคู่นั่งถอนหายใจพร้อมกัน

   ทันใดนั้นป๊อปอัพเมนูแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา [ยินดีด้วยเลเวลปัจจุบันของคุณคือเลเวล 2] เรนซ์ลองแตะเมนูเข้าไปดูหน้าต่างค่าสถานะก็เด้งขึ้นมา

   “สถานะต่างๆขึ้นมานิดหน่อนแหะ แต่สกิล กับเวทมนต์ไม่มีเลย” เรนซ์คิดในใจ

   “ค่าสถานะเพิ่มขึ้นแล้ว คงง่ายขึ้นกว่าเดิมแล้วเนอะ” เรนซ์บอกกับวิล

   เรนซ์มองไปที่วิล เห็นวิลยังอยู่ในสภาพเหนื่อยอ่อน ถึงจะสู้แค่ 5 นาที แต่ด้วยการตีมอนสเตอร์แบบรัวไม่หยุด ทำให้ร่างกายรับไม่ไหวได้เหมือนกัน

   “เฮ้อ.. เหนื่อยจัง พักซักหน่อยดีกว่า” เรนซ์แกล้งพูดเพื่อให้วิลได้พักผ่อน

   “ขอบใจนะ” วิลมองหน้าเรนซ์ นิ่งไปซักพัก แล้วยิ้มพร้อมกับพูดออกมา

   เวลาผ่านไปจนท้องฟ้าเริ่มมืด เวลาในอิล (IL : Independent lover) จะตรงกับเวลาในโลกจริง ในตอนนี้ เรนซ์ และวิลสามารถกำจัดสไลม์ได้จำนวนมาก เลเวลล่าสุดตอนนี้อยู่ที่เลเวล 4

   “ใกล้ค่ำแล้ววันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ” เรนซ์บอกกับวิลที่กำลังสนุกอยู่กับการตีสไลม์

   “อืม.. ก็ได้” วิลตอบกลับทั้งที่ยังรู้สึกเสียดาย

   “พอเลเวลขึ้นมาก็ตีสไลม์ง่ายขึ้นเยอะเลยสินะ เห็นตีไม่เลิกเลย” เรนซ์พูดแซววิล

   “แหม ก็มันยังสนุกอยู่เลย” วิลพูดพร้อมทำแก้มป่อง

   “ไว้มาต่อกันพรุ่งนี้ก็ได้ หิวแล้วไปหาอะไรกินกันเถอะ” ถึงจะได้เวลาที่จะต้องเลิกเล่นแล้ว แต่เรนซ์ก็อ้างเรื่องกิน เพราะยังอยากอยู่ด้วยต่อ

   “ในเกมมีโหมดกินอาหารด้วยหรอ” วิลถามแบบสงสัย

   “นั่นสินะ ไม่รู้เหมือนกัน” เรนซ์ตอบแบบรู้สึกเสียดายนิดหน่อย

   “ไว้ถามกับคุณซานพรุ่งนี้ก็ได้ วันนี้กลับกันก่อนละกัน พูดถึงเรื่องกินแล้วรู้สึกหิวขึ้นมาจริงๆแล้วสิ” เรนซ์พูดออกไปแบบนี้เพราะรู้สึกหิวจริงๆ ถึงแม้จะเสียดายก็ตาม

   “อื้ม.. กลับกันเถอะ” วิลพูดพร้อมเปิดเมนูขึ้นมาเพื่อล็อกเอาท์ออกจากเกม

   “เอ่อ.. พรุ่งนี้มารึเปล่า” เรนซ์รีบทักถามก่อนที่วิลจะล็อกเอาท์

   “มาสิ พรุ่งนี้วันอาทิตย์ว่างทั้งวันเลย” วิลตอบพร้อมกับยิ้มมาที่เรนซ์

   “งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่ลานน้ำพุนะ” เรนซ์ยิ้ม และตอบกลับอย่างเร็ว

   “จ้ะ พรุ่งนี้ 9 โมงเช้าเจอกันจ้ะ” วิลตอบเสร็จก็กดล็อกเอาท์ออกไปเลย

   “บาย” เรนซ์พูดพร้อมยกมือทำท่าลาก่อน แต่ไม่ทันซะแล้ว วิลล็อกเอาท์ออกไปก่อน

   เรนซ์นั่งลงแล้วมองขึ้นไปบนท้องฟ้า และรอบๆ ด้วยสีหน้าที่มีความสุขที่ได้มาอยู่ในเกมนี้ ได้พบกับโลกใหม่ การผจญภัยที่ไม่เคยได้เจอมาก่อน และได้พบสาวน้อยที่รู้สึกเริ่มชอบ จากเป็นคนที่นั่งเล่นเกมอยู่หน้าจอคอมพ์ หรือไม่ก็เล่นจากมือถือ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้รู้สึกว่านี่แหละคือการเล่นเกมของจริง

   19 นาฬิกา ที่บ้านของเรนซ์ เรนซ์ตื่นลืมตาขึ้นมาหลังจากล็อกเอาท์ออกจากโลกของอิล ด้วยสีหน้าที่ยิ้มอย่างมีความสุขเหมือนเดิม แต่ก็ยังนอนอยู่อย่างนั้น คิดถึงเรื่องราวที่เจอมาในวันนี้

   “พี่เรนซ์มากินข้าวได้แล้วนะ” เสียงน้องสาวของเรนซ์ตะโกนเรียก

   “มาแล้ว มาแล้ว” เรนซ์พูดพร้อมวิ่งลงมาที่โต๊ะทานข้าว

   “เอ๋...” น้องสาวมองหน้าพี่ชายที่มีสีหน้ายิ้มแย้มแบบไม่เคยเห็นมาก่อน เลยอุทานออกมา



จบตอนที่ 1





นิยายแนะนำ



   📚 อิล ผจญภัยต่างโลก
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 สาวมหาลัยกับนายหมูปิ้ง
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 ผมไม่ได้ชอบผู้ชายจริงๆนะ
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 ภาระกิจรัก กับไวรัสล้างโลก
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า