ตอนที่ 1 ผู้ชายออร่า


   วันนี้เปิดเทอมวันแรก และเป็นวันแรกกับชีวิตเด็กมัธยมปลายของผม ผมเป็นเด็กต่างจังหวัด เพราะเพื่อนพ่อเป็น ผอ. อยู่ที่นี่ แต่ผมไม่ได้ใช้เส้นเข้ามาหรอกนะ ผมสอบเข้ามาแบบคนอื่นๆ สำหรับผมแล้วมันไม่ใช่เรื่องยากอะไร

   และยังเป็นวันแรกที่ผมมากรุงเทพฯ ผมมาถึงเมื่อเช้านี้เอง ด้วยเหตุผลหลายๆอย่างทำให้ต้องมาถึงในวันนี้ หลังจากที่มาถึงอพาร์ทเมนท์ เอาของเข้าห้อง เปลี่ยนชุด แล้วก็ออกมาเลย

   "แฮ่ก แฮ่ก" ไหนลุง ผอ. บอกว่าโรงเรียนอยู่ใกล้นิดเดียวเดินเอาก็ได้ นี่ถ้าไม่วิ่งมาคงไม่ทันแน่ๆ

   ผมมาถึงก่อนโรงเรียนเข้าแค่ 3 นาที วันนี้เป็นวันปฐมนิเทศนักเรียนใหม่ จึงมีแค่ชั้น ม.1 ม.4 เหล่าอาจารย์ และรุ่นพี่ที่เป็นอาสาสมัครมาช่วยดูแล

   "อุ๊บ!!" ใครวิ่งมาชนฟ่ะ

   "ขะ ขะ ขอโทษค่ะ" ผู้หญิงหรอ ขาว สูง ผมตรงสวย ตาคม จมูกมีสันนิดๆ ปากเล็กมีลักยิ้มด้วย นี่มันนางในฝันตรูเลยนี่หว่า

   "พอดีสายแล้ว ไปล่ะนะ" วิ่งไปเฉยเลย จะบอกว่าถึงโรงเรียนแล้ว ไม่สายแล้ว ไม่ต้องรีบก็ได้

   "บาส มาเกือบสายเลยนะ" ใครเรียกตรูอีกฟะ ผู้ชายผิวขาว หน้าตาดี ใส่ชุดนักเรียนมี 2 ดาว ม.5 หรอ

   "เห็นพ่อบอกว่าบาสจะมาเรียนที่นี่ เลยออกมารอ" จะมีใครรู้ว่าเรามาเรียนที่นี่ นอกจากลุง ผอ. ลุง ผอ.? หรือว่า...

   "พี่อั๋น!!" ผมตกใจเรียกชื่อออกไป เพราะเจอครั้งสุดท้ายตอน 7 ขวบได้ล่ะมั้ง

   "แบบนี้แสดงว่าจำกันไม่ได้ล่ะสิ แต่พี่จำบาสได้แม่นเลย เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ" แหงล่ะสิ ก็ตอนนั้นเราเด็กกว่า จำอะไรไม่ค่อยได้หรอก

   "มานี่เลย เด็ก ม.4 เค้าไปเข้าแถวกันหมดแล้วนะ" อะไรเนี่ยะ อยู่ๆก็มาล็อกคอ ถึงเราจะรู้จักกัน แต่เราไม่ได้สนิทกันแบบนั้นนะเฟ้ย

   "ว้ายย!!" เสียงสาวๆรุ่นพี่ ม.5 ร้องอะไรกัน ตรงนั้นมีอะไรกันหว่า หันไปมองไม่ได้เลย

   "พี่อั้น ตรงนั้นเค้ามีอะไรกันหรอครับ" ถามไปซะแล้ว ก็คนมันอยากรู้นี่หว่า

   "ไม่มีอะไรหรอก ไม่ต้องไปสนใจก็ได้" จะไม่ให้สนใจได้ไง ร้องหยั่งกับเจอนักร้องเกาหลี

   "เอ้า!! ถึงแถว ม.4 แล้ว 4/3 ใช่มั้ย" รู้ดีกว่าตรูอีก

   "บาสไปเข้าแถวก่อนนะ เดี๋ยวถึงวัดแล้วค่อยคุยกัน" ที่วัดเนี่ยะนะ

   "ครับพี่" ชั่งเถอะ ตอบไปงั้นๆแหละ ไปเข้าแถวดีกว่า

   อยู่ท้ายแถวเลยแฮะตรู คนในห้องมากันหมดแล้วล่ะสิ

   "หวัดดีเพื่อน" เสียงคนที่ยืนอยู่ข้างหน้า หุ่นอวบๆเหมือนไจแอนท์เลย แต่ขาวกว่า อีกคนที่หันมา ตัวเล็กๆขาวๆ น่าจะตัวเล็กที่สุดของห้องเลยมั้งเนี่ยะ

   "เอ่อ หวัดดี" เราตอบเสียงทื่อไปรึเปล่านะ

   "นายสนิทกับรุ่นพี่ ม.5 คนนั้นหรอ" ทำไมจู่ๆก็ถามเรื่องนี้ นี่พวกนายจะไม่ถามชื่อกันหน่อยหรอฟะ

   "พี่อั๋นนะหรอ ก็รู้จักกันตอนเด็กนะ ทำไมอะ พี่เค้ามีอะไร" ไม่รู้ว่าจะบอกว่าสนิทได้มั้ย เราเองก็จำไม่ได้ด้วย

   "ก็พี่เค้าฮอตมาก สาวๆกรี๊ดกันทั้งโรงเรียน" พี่อั๋นเนี่ยะนะ

   "แล้วพวกนายรู้ได้ยังไง พวกนายก็เป็นเด็กใหม่ไม่ใช่หรอ" พวกแกเป็นนักข่าวสายบันเทิงหรือไง

   "ก็เห็นเมื่อเช้าไง เดินไปไหนก็มีรุ่นพี่ ม.5 ที่เป็นผู้หญิงกรี๊ด ม.4 ก็กรี๊ด ม.1 ยังกรี๊ดเลย" โหว.. ขนาดนั้นเชียว นี่พี่อั๋น หรือพี่เบิร์ด

   "แล้วพวกนายชื่ออะไรล่ะ เราชื่อบาสนะ" นี่คุยกันตั้งนาน ไม่คิดจะถามชื่อกันเลยหรือไง

   "เราชื่อดัส ส่วนนี่ชื่อลม" คนไรชื่อดัส คงไม่ใช่ดัสจริตหรอกนะ

   "ยินดีที่ได้รู้จักว่ะเพื่อนบาส" เฮ้ยๆ ไม่ต้องเข้ามากอดก็ได้เฮ้ย

   ระหว่างโดนกอด ผมมองไปที่พี่อั๋น ตรงที่พี่เค้ายืนอยู่ในกลุ่มรุ่นพี่ ม.5 พี่เค้าก็หล่อจริงๆน่ะแหละ ออร่าออกขนาดนั้น พี่ ม.5 คนอื่นๆที่ยืนอยู่ข้างๆดูหมองไปเลย

   "เฮ้ย!!" ซวยแล้ว พี่อั๋นมองมาพอดี เค้าจะคิดว่าเรานินทาเค้าอยู่รึเปล่าวะ แล้วเราจะหลบสายตาทำไมเนี่ยะ ยิ่งมีพิรุธเข้าไปอีก

   "เป็นไรวะบาส ทำหน้าเหมือนอายอะไรซักอย่าง" ตรูไม่ได้อายเฟ้ย

   ผมมองไปที่แถวของผู้หญิง คนสุดท้ายนี่ คนที่เดินมาชนเราเมื่อเช้านี่หว่า อยู่ห้องเดียวกันหรอกหรอ

   "นี่เธอ เมื่อเช้ามาทันรึเปล่า" แกล้งแซวซะหน่อย

   เงียบ.....

   "นี่" เหม่ออะไรของเธอเนี่ยะ

   "เอ๋!!.. เรียกเนสหรอ" เธอหันมาทำท่าตกใจเล็กน้อยด้วย

   "ใช่ เมื่อเช้ามาทันรึเปล่า"

   "ทันค่ะ" สุภาพจัง คิดว่าคุยกับผู้ใหญ่หรือไง

   "เราชื่อบาสนะ เธอชื่ออะไร" จะว่าไปเมื่อกี้เธอก็เรียกชื่อตัวเองนี่หว่า

   "เราชื่อเนสจ้ะ เมื่อเช้าขอโทษนะ" เธอจำได้ด้วยแฮะ

   ไอ้ 2 คนนั่นพอได้ยินเสียงผู้หญิงก็หันควับมาเลยนะ

   "หวัดดีดัส หวัดดีลม" เธอทัก 2 คนนั้นด้วย เอ๋ เดี๋ยวนะ

   "เนสรู้ชื่อ 2 คนนี้ได้ไงอะ" รู้จักกันมาก่อนหรอเนี่ยะ

   "ก็เมื่อกี้พวกเธอคุยกันเสียงดังเลยได้ยิน" อ้อ แบบนี้นี่เอง เอ.. แล้วทำไมตอนทักไปทีแรกถึงนิ่งหว่า

   "หวัดดีเนส" 2 คนนั้นทักเนสกลับ แต่พวกแกยิ้มมีเลสนัยมาก

   "สวัสดีนักเรียนใหม่ชั้น ม.1 และ ม.4 ทุกคน......" อาจารย์เริ่มออกมาพูดแล้ว พอถึงคิว ผอ. นี่ร่ายยาวเลยกว่าจะจบ

   สรุปสั้นๆว่า เดี๋ยวเราต้องไปที่วัด ไปฝั่งเทศน์ขัดเกลาจิตใจ เสร็จแล้วก็กลับมาที่ห้องเรียน แค่นั้น แค่นั้นจริงๆ วันนี้คงไม่มีเรียน เพราะวันนี้ไม่ต้องเอากระเป๋านักเรียนมา

   แถวเริ่มเดินแล้ว โดยให้แถวผู้หญิงเดินนำหน้าไปก่อน พอแถวผู้ชายเริ่มเดิน เจ้าดัสก็หันมายิ้มกริ่มกรุ่ม

   "นี่บาส นายรู้จักเนสได้ไง ไปเจอกันตอนไหน" ว่าแล้วอกต้องถามเรื่องนี้

   "ก็ เมื่อเข้าเนสวิ่งมาชนที่หน้าโรงเรียน" คิดแล้วก็อยากให้มาชนอีกรอบ ประกันไม่ต้อง ขอเคลียร์เอง

   "โอ้ยย..!! อิจฉานายว่ะ ตอนเธอเดินมาที่แถวนะ อย่างกับนางฟ้า" สีหน้าแกได้อารมณ์มากไอ้ดัส

   "แล้วยังได้เข้าไปจีบอีก" ตรูยังไม่ได้จีบเลยเฟ้ย

   ซักพักแถวก็เดินผ่านตรงที่พี่อั๋นยืนดูแลอยู่ พอพี่เค้าเห็นผม เค้าก็ยิ้มหลับตาพริ้มให้

   "โอย... โอ้ย... กรี๊ด... ##&฿##" เสียงจากสาวๆที่เห็นช็อตนี้ ไม่รู้จะอธิบายยังไง มาหลายเสียงเหลือเกิน บางคนเข่าอ่อนฟุบลงไปก็มี

   ผมยิ้มตอบกลับไป พี่อั๋นแกก็พูดแบบไม่มีเสียงประมาณว่าเดี๋ยวเจอกัน

   "นี่ถ้าเราเป็นผู้หญิง คงหลุดกรี๊ดไปแล้ว" แกเว่อร์ไปแล้วไอ้ดัส

   "บาส เวลานายอยู่กับพี่เค้า นายรู้สึกหวิวๆบ้างมั้ย" ถามอะไรของแกว่ะ

   "ไม่ล่ะ ทำไมต้องหวิวด้วยล่ะ" ตรูไม่ใช่ผู้หญิงนะเฟ้ย

   "ก็ดูพี่เค้าดิ ทั้งหล่อ ทั้งเท่ห์ ตอนยิ้มนะ เหมือนโลกจะหยุดหมุน" เสียงเคลิ้มเชียว เก็บอาการหน่อยเฮ้ย

   ผมหันไปมองพี่อั๋น มันก็ใช่อย่างที่ดัสมันว่า พี่อั๋นเค้าดูดีไปซะทุกอย่างจริงๆ

   "เฮ้ย!!" พี่อั๋นหันมายิ้มให้อีกแล้ว คราวนี้ผมยิ้มตอบไป ไม่ยอมพลาดเหมือนคราวที่แล้วหรอก

   "ยังไม่ถึงวัดอีกหรอ" ไม่ทันไรไอ้ดัสก็เริ่มบ่น นี่เราเดินมาได้แป๊บเดียวเองนะ

   "นั่นไงเห็นวัดแล้ว" ผมเห็นยอดโบสถ์อยู่ไกลๆ

   "แบบนี้เค้าไม่เรียกว่านั่นไง เค้าเรียกว่าโน้นไง ไกลเป็นบ้า" ดูจากระยะทางทั้งหมดก็แค่กิโลกว่าๆเองนะเฮ้ย

   พอถึงวัดพวกรุ่นพี่ก็จัดแถวให้น้องใหม่ทยอยกันเข้าไปในโบสถ์

   "บาสไม่ต้องเข้าไปหรอก อยู่ข้างนอกนี่แหละ" เสียงพี่อั๋นพูดไม่ทันขาดคำ พี่แกก็จับมือผมเดินออกมาจากแถว

   "เอ๋......"



จบตอนที่ 1





นิยายแนะนำ



   📚 อิล ผจญภัยต่างโลก
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 ภาระกิจรัก กับไวรัสล้างโลก
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 ผมไม่ได้ชอบผู้ชายจริงๆนะ
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 สาวมหาลัยกับนายหมูปิ้ง
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า