ตอนที่ 2 พร้อมเปย์


   "น้องเปย์!!" ผมตกใจตะโกนออกมา เมื่อเห็นน้องเปย์เดินออกมาจากบ้านเช่า

   "อ้าวว.. พี่เก็ตน่ะเองนึกว่าใคร" น้องเปย์ตอบแบบนิ่งเฉย ตรูตกใจแทบตาย นี่เธอจะมานิ่งเฉยแบบนี้ไม่ได้นะ

   "มีไรหรอพี่ เปย์กำลังจัดของอยู่" นี่เธอนิ่งได้โล่จริงๆ

   "แม่ให้เอากุนเชียงมาให้" ผมเปลี่ยนอารมณ์ตอบไปแบบนิ่งๆ

   "ขอบคุณค่ะพี่ ฝากขอบคุณคุณป้าด้วยนะคะ" เธอยิ้มตอบกลับมา

   ผมไม่ได้ถามอะไรต่อ กำลังเดินกลับไปที่บ้าน แต่แล้ว...

   "พี่คะ" เธอทักแบบกลัวเราจะกลับ

   "ครับ" ผมทำหน้าสงสัย

   "พี่ว่างรึเปล่า" เธอยิ้มพูดเสียงอ่อยๆ

   "เอ่อ... ก็ว่างอยู่นะ" ผมตอบไปแบบใจคอไม่ดีเลย

   เธอไม่ตอบอะไร ยืนยิ้มตาพริ้มอยู่อย่างนั้น

--- 15 นาทีผ่านไป ---


   ที่ห้องนอนของเธอ ผมคลุกเข่า ก้มหน้า มือทั้ง 2 ข้างยันพื้นไว้

   "แฮก แฮก" ผมเหนื่อยเหมือนจะขาดใจให้ได้

   "รอบเดียวเอง ไม่ไหวแล้วหรอพี่" เธอยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

   "ลังเดียว 10 กว่าโล เปย์ขนอะไรมาบ้างเนี่ยะ" ผมถามทั้งที่ขายังสั่นอยู่เลย

   "ก็ทุกอย่างใส่มาลังเดียวเลย" เธอตอบแล้วก็ยิ้มยิงฟัน

   "แล้วตอนขนมาขนมายังไง หนักขนาดนี้" อันนี้สงสัยจริง

   "เปย์ก็จ้างเค้าขนมา" ออ... แบบนี้นี่เอง เดี๋ยว เดี๋ยวนะ

   "แล้วทำไมไม่ให้เค้าขนขึ้นมาล่ะ" ผมพูดเสียงดังนิดหน่อย

   "ก็เปย์ไปเรียน เลยให้เค้าวางไว้หน้าบ้าน นี่กว่าจะลากเข้าบ้านได้ใช้เวลาตั้งนาน"

   "ถ้าพี่เก็ตไม่มานี่คงต้องรื้อขึ้นไปทีละอย่าง ขอบคุณนะคะ" เธอยิ้มแล้วพูดขอบคุณ โมโหไม่ลงเลย

   "อืมม ไม่เป็นไร เหลือแค่จัดของให้เข้าที่ ทำเองได้นะ พี่ไปก่อนล่ะ" ผมตัดบทเลย จะได้กลับซะที

   "ขอบคุณนะคะพี่" เธอยิ้มแล้วขอบคุณอีกรอบ

   ขณะกำลังลุกขึ้น ก็มีผู้หญิง 2 คน เดินมาที่หน้าประตู คนแรกตัวสูงผมสั้น คนที่สองตัวเล็กผมยาว แหม ลงตัวจริงๆ

   "เปย์ มิลค์ซื้อข้าวมาให้แล้วนะ" น้องตัวเล็กพูดด้วยเสียงเล็กๆใสๆ

   "ใครน่ะ" น้องตัวสูงถามด้วยเสียงแข็งๆ

   "พี่เก็ต เค้าอยู่ข้างบ้านน่ะ พี่เข้ามาช่วยยกของ" เปย์ตอบกับเพื่อน

   "งั้นหรอ พอดีเลย" น้องตัวสูงยิ้มแบบมีเลศนัย

   "เอ๋... เอาจริงดิ" ผมอุทานออกมาหลักจากได้ยินคำพูดต่อมาของน้องตัวสูง คงไม่ต้องบอกนะว่าอะไร

   เวลาผ่านไปจนเกือบจะ 1 ทุ่ม ผมลงมานั่งอยู่ตรงบันไดที่ชั้น 1

   "เฮ้ออ..." ผมถอนหายใจเพราะเหนื่อย

   จริงๆแล้วของของน้อง 2 คนนั้นไม่หนักมากนักหรอก แค่เยอะเกิ๊น แต่ผมก็ได้รู้ชื่อของทั้ง 2 คนแล้ว น้องตัวสูงชื่อน้องเฟรช ส่วนน้องตัวเล็กชื่อน้องมิลค์

   "ขอบคุณนะคะพี่" เสียงของน้องเปย์ดังมาจากชั้น 2

   "อื้มม.. พี่ไปนะ" ผมลุกขึ้นกำลังจะเดินกลับ

   "พรุ่งนี้เช้าเหนื่อยหน่อยนะคะพี่" ผมหันควับ น้องเปย์เธอยิ้มแล้วเดินจากไป ปล่อยให้ผมยืนงงอีกแล้ว

   "อะไรกันอีกเนี่ยะ" ผมบ่นเบาๆแล้วเดินออกมา

   "นี่เราลืมทวงค่าหมูปิ้งเมื่อเช้านี่หว่า" ผมพึ่งนึกขึ้นได้ แต่ช่างมันเถอะ

   เช้าวันต่อมา ผมออกมาขายหมูปิ้งตามปกติ

   "อูยยย.. ปวดหลัง ปวดเอวไปหมด" วันนี้ขายของไม่มีความสุขแน่แน่

   "พี่ครับ หมูปิ้งหม่าล่า 3 ไม้" วันนี้ลูกค้าคนแรกมาเร็วจัง

   "ขอหมาล่า 2 ไม้ครับ" ลูกค้ามาติดๆเลยแฮะ

   เป็นแบบนี้เรื่อยๆจน 7 โมงกว่าๆ ตอนนี้คนเต็มร้านเลย

   "3 ไม้ครับพี่ ไม้นึง 2 ไม้ค่ะ 3 ไม้ครับ #%%%#%" โอ้ยย.. งงไปหมด ฟังไม่ทัน

   "น้องเข้าแถวกันเลยนะ พี่ฟังไม่ทัน" ผมต้องตะโกนบอกลูกค้า ไม่งั้นไม่ไหวแน่ๆ

   "น้องรู้จักร้านพี่ได้ยังไงครับ" ผมถามลูกค้าคนหนึ่ง เพราะสงสัย

   "ก็เมื่อคืนน้องพร้อมเปย์เค้าโพสลงไอจี บอกว่าอร่อยมาก" ใครฟะน้องพร้อมเปย์ เมื่อวานก็ไม่มีใครมาซื้อเยอะๆนี่หว่า

   "ใครคือน้องพร้อมเปย์หรอครับ" มัวแต่คิดทำไม ก็ถามซะก็จบ

   "ดาวมหาลัยไงพี่ อยู่ปี 1 น่ารักสุดๆ" คนไหนฟะ จำไม่ได้

   "ออ ครับ รับประกันอร่อยแน่นอน" ผมก็ตามน้ำไปเลย พร้อมเปย์ไหนก็ไม่รู้

   8 โมงนิดๆของก็หมด หม่าล่าหมดตั้งแต่ก่อน 8 โมง หมูปิ้งธรรมดาก็ได้อนิสงส์ตามไปด้วย

   "พี่คะ 2 ไม้ เหนียว 1" เสียงน้องเปย์ดังมาแต่ไกล

   "หมดแล้วครับ ตะกี้เอง" ผมหันไปตอบ

   "เฮ้ย!!" ผมตกใจ น้องเปย์ทำหน้าเศร้าเหมือนจะร้องไห้ จะว่าไปมีน้ำตาซึมมาหน่อยนะนั่น

   "หม่าล่าของเค้า" น้องเปย์พูดเสียงเศร้าๆ นี่แค่หม่าล่าหมด ไม่ได้ติด F นะเฮ่ย

   "ทำไมหมดไวอะพี่ ทำมาน้อยหรอ" ถามแบบหน้าเศร้าอีกแล้ว

   "วันนี้คนแห่มาซื้อเยอะ บอกว่าเห็นมาจากไอจีน่ะ" ไอจีใครนะ ลืมอีกแล้ว

   "อ๋อ.. หรอ" เธอยิ้มกลับมา นี่เธอจะเปลี่ยนอารมณ์ไวไปมั้ย

   "ไม่น่าเลยเปย์เอ๊ย.." เธอพูดอะไรฟะ อะไรของหล่อนอีกเนี่ยะ

   "อ้าว นั่นพี่ข้างบ้านไม่ใช่หรอ" เสียงน้องเฟรชเดินมากับน้องมิลด์

   "พี่ขายหมูปิ้งอยู่ที่นี่หรอค่ะ" น้องมิลค์ถามด้วยน้ำเสียงเล็กๆ

   "ใช่ ไม่เคยเห็นกันเลยหรอ" ขายมาตั้งหลายวัน พวกเธอไปอยู่ไหนกันมา

   "ปกติพวกหนูเดินอีกฝั่งนะ เลยไม่เคยเห็น" ยัยเฟรช นี่เธออ่านความคิดชั้นได้ใช่มั้ย

   "พี่ขายหม่าล่าด้วยหรอ" น้องเฟรชถามเพราะเห็นป้าย [ที่นี่มีหม่าล่าขาย] เล็กๆที่ผมทำมาแบบลวกๆ

   "ที่เปย์อัพไอจีเมื่อคืน ร้านนี้เองหรอ" น้องเฟรชหันไปถามน้องเปย์

   ผมกำลังเก็บร้านต้องหันควับกับคำพูดของน้องเฟรชเมื่อกี้

   "น้องเปย์...น้องพร้อมเปย์..." ผมหันไปที่น้องเปย์ และพูดเบาๆออกมา

   "ใช่ นี่พี่ไม่รู้หรอ" ยัยเฟรชตอบแบบทื่อๆ แล้วตรูจะรู้ได้ไงฟะ

   "ของพี่เค้าอร่อยจริงๆนะ" น้องเปย์หันไปบอกเพื่อนๆ

   "แล้วใหญ่มั้ย" ยัยเฟรชถามกลับ

   "ใหญ่มั้ย? อืมม.. ก็ไซส์ปกตินะ เต็มคำดี" เปย์ตอบกลับไป เดี๋ยวนะ นี่พวกเธอคุยเรื่องหมูปิ้งกันอยู่ใช่มั้ย

   "แล้วนี่หมดแล้วหรอพี่" ยันเฟรชหันมาถาม

   "หมดแล้ว เพราะไอจีพร้อมเปย์นั่นแหละ" อดแ... ไปเถอะยัยเฟรช ฮึ ฮึ

   "โหววว.. แบบนี้ต้องเลี้ยงตอบแทนเลย" อะไรของเธอเนี่ยะยัยเฟรช นี่เธออ่านใจได้ใช่มั้ย

   "เอ่อ... อืมม.." ผมอ้ำอึ้ง มันกระทันหัน คิดไม่ทัน

   "นะคะพี่" น้องเปย์ยื่นหน้าเข้ามาทำเสียงอ่อย หน้าเซ็กซี่มากกก

   "นะคะพี่" น้องมิลค์ก็เอากับเค้าด้วยหรอ

   "แบบนี้ต้องจัดแล้วล่ะนะคุณพี่ข้างบ้าน" ยัยเฟรชนี่เธอ

   "อืมม..ก็ได้ เดี๋ยวเย็นนี้จัดหม่าล่าให้ชุดใหญ่" ผมบอกไปอย่างนั้น ทั้งที่ไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่

   "ขอบคุณค่ะ" พวกเธอยิ้มยิงฟันพร้อมกันเลย นี่พวกเธอเป็น 18 มงกุฎใช่มั้ย

   "แล้วจะล้างท้องรอนะพี่" ยัยเฟรชยังกวนไม่เลิก แล้วทั้ง 3 คนก็เดินยิ้มจากไป

   "เฮ้ออ.." ผมถอนหายใจ แล้วมองไปที่พวกเธออีกครั้ง พวกเธอมองหันกลับมา แล้วหัวเราะ นี่มันอารายยยย...

   ผมเก็บของเสร็จก็เข็นรถกลับบ้าน ระหว่างทางก็แวะตลาดเพื่อซื้อเนื้อหมูซะหน่อย เพราะที่บ้านไม่มีสต๊อกเอาไว้เลย

   ตกเย็นผมก็เข็นรถเข็นไปหน้าบ้านพวกเธอ คือจริงๆขี้เกียจยกเป็นอย่างๆ ทำบนรถเข็นนี่แหละ

   ผมพาน้องสาวมาด้วย คือโดนแม่สั่งมา น้องสาวผมชื่อกัส อายุ 6 ขวบ อยู่ ป.1 น้องกัสเป็นคนขี้อาย ไม่ค่อยคุยกับคนแปลกหน้า แม่เลยให้พามาด้วย

   "มาแล้ว" พอเข็นมาถึง ผมตะโกนบอกพวกสาวๆ เหมือนจะไกลเนอะ จริงๆก็บ้านติดกันเลย

   "ได้ยินเสียงรถเข็นว่าแล้วต้องใช่" เสียงยัยเฟรชดังมาก่อนเลย

   "นั่นน้องกัสนี่" นัองเปย์พูดเสร็จก็ยิ้มแล้วเดินมาจูงมือน้องกัสบ้าน แล้วน้องกัสก็เดินตามไปแบบโดยดี

   นี่คืออารายยย.. แล้วที่ตรูบรรยายสรรพคุณน้องสาวว่าขี้อาย ไม่คุยกับคนแปลกหน้า นี่ตรูเข้าใจผิดหมดเลยหรออออ...

   "นี่รู้จักกันแล้วหรอ" ผมถามไปด้วยความสงสัย

   "อื้อ เมื่อเช้าก็ไปส่งที่โรงเรียนมา" น้องเปย์ยิ้มตอบ แต่ไม่ได้หันมา เพราะคุยกับน้องกัสอยู่

   มีอะไรที่ตรูไม่รู้อีกฟะเนี่ยะ

   "พี่คะ มิลค์หิวแล้ว" น้องมิลค์เดินมาข้างๆ น้องมิลค์นี่ถึงตัวจะเล็ก แต่ตรงนั่นใหญ่สมชื่อจริงๆ

   ผมหยิบกล่องที่หมักหมูขึ้นมาวางไว้หน้าเตา

   "หมูปิ้งหรอพี่" ยัยเฟรชตะโกนถามจากในบ้าน

   "ไม่ใช่" แล้วผมก็เปิดกล่องออก ทุกสายตาต้องมาที่กล่องปริศนาใบนี้

   "คอหมูย่างหม่าล่า"



จบตอนที่ 2





นิยายแนะนำ



   📚 สาวมหาลัยกับนายหมูปิ้ง
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 ภาระกิจรัก กับไวรัสล้างโลก
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 อิล ผจญภัยต่างโลก
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 ผมไม่ได้ชอบผู้ชายจริงๆนะ
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า